جشن پایانی بزرگ سال نو قمری چینی، جشنواره فانوس یا یوانشیائو جیه (元宵节)، در پانزدهمین روز از اولین ماه قمری برگزار میشود. این شب، در زیر اولین ماه کامل سال، به یک بوم نقاشی تماشایی از نور، سنت، و تجدید دیدار شیرین تبدیل می شود.
با فرود غروب، خیابان ها، پارک ها و معابد با دریای مسحورکننده ای از نور زنده می شوند. فانوس های استادانه در همه شکل ها و اندازه ها-از کره های قرمز ساده گرفته تا اژدهاهای پیچیده، حیوانات زودیاک، و کاخ های درخشان{2}}تاریکی را روشن می کنند. نمایشگرهای پر جنب و جوش نمادی از دور کردن تاریکی و جهل هستند و در عین حال روشنایی، امید و خوش شانسی را برای سال جدید به ارمغان می آورند. در بسیاری از مکانها، سنت حل معماهایی که روی فانوسها نوشته شدهاند، چالشی سرگرمکننده و فکری به همراه خنده و راهحلها در میان جمعیت میافزاید.
هیچ جشنواره ای بدون غذای خاص خود کامل نمی شود. در این روز، خانوادهها دور هم جمع میشوند تا از توپهای برنجی نرم و جویدنی که با خمیر کنجد شیرین، لوبیا قرمز یا بادام زمینی پر شده است، از یوانشیائو یا تانگیوان{1}} لذت ببرند. شکل گرد آنها و عمل خوردن آنها که "Tanglingyuan" نامیده می شود، نشان دهنده وحدت، کامل بودن و شادی خانواده است.
این جشنواره سرشار از آداب و رسوم باستانی است. یکی از مسحورکنندهترین رقصها، رقص اژدها و شیر است، که در آن نوازندگان با لباسهای خیرهکننده به ضرب طبل و سنج حرکت میکنند که اعتقاد بر این است که ارواح شیطانی را دفع میکند و رفاه را به خود جلب میکند. در برخی مناطق، مردم فانوس های شناور را به رودخانه ها یا آسمان رها می کنند و آرزوها و دعاهای خود را با نور درخشان به سمت بالا می فرستند.
جشنواره فانوس در قلب خود، جشن با هم بودن است. این شبی است که خانواده ها دوباره گرد هم می آیند، ماه را تحسین می کنند، یک غذای شیرین را به اشتراک می گذارند و در میان فانوس ها قدم می زنند. این زیبایی تکان دهنده ای دارد، زیرا جشن های درخشان آخرین وداع درخشان با فصل سال نو را ارائه می دهد و همه را تشویق می کند تا با قلب های روشن و امیدهای روشن در سال آینده حرکت کنند.
